Skip to content

Jednoroczna próba lamiwudyny w leczeniu przewlekłego zapalenia wątroby typu B ad 5

1 miesiąc ago

33 words

W analizie zamiar-leczenie (w której u pacjentów, u których nie uzyskano lub nie można było ocenić wyników biopsji, uznano, że nie uzyskano odpowiedzi), obie dawki lamiwudyny były skuteczniejsze niż placebo (P <0,001 i P = 0,001 dla odpowiednio dawki 100 mg i 25 mg) w zmniejszaniu aktywności martwiczo-zapalnej o co najmniej dwa punkty (Tabela 2). Nie było znaczącej różnicy w skuteczności między dwiema dawkami lamiwudyny (P = 0,27). Wskaźniki odpowiedzi były odpowiednio 49 i 56 procent dla dawek 25 mg i 100 mg, w porównaniu z 25 procent dla placebo. Iloraz szans dla odpowiedzi na 100 mg lamiwudyny w porównaniu z placebo wynosił 4,0 (przedział ufności 95%, 2,1-7,4). Rycina 1. Ryc. 1. Poprawa lub pogorszenie czynności nefrozapalnych i zwłóknienia w próbkach z biopsji Uzyskanych przed i po leczeniu Lamivudine (25 lub 100 mg) lub placebo. Każda para próbek została poddana ocenie w celu określenia, czy jedna z próbek wykazuje bardziej ostrą aktywność martwiczo-zapalną lub więcej zwłóknienia niż druga (odpowiedź punktowa). W porównaniu z placebo, lamiwudyna znacząco poprawiała aktywność martwiczo-zapalną (P <0,001), a dawka 100 mg znacząco zmniejszała postęp zwłóknienia (P = 0,01). Czterdziestu czterech pacjentów z dostępnymi materiałami biopsyjnymi nie było ocenianych pod kątem odpowiedzi w rankingu.
Wyniki były podobne w analizie wyników histologicznych u pacjentów, którzy mieli wyjściowe wyniki nekrozapalne Knodella co najmniej 2 oraz próbki biopsyjne przed i po leczeniu, które można było ocenić. Poprawa aktywności martwiczo-zapalnej wystąpiła u 59 procent grupy 25 mg (70 z 118 pacjentów), 67 procent z grupy 100 mg (80 z 119) i 30 procent z grupy placebo (18 z 60) (p <0,05). 0,001 dla porównania pomiędzy grupą lamiwudyny a grupą placebo). Dziewiętnaście z 60 pacjentów w grupie placebo (32 procent) miało pogorszenie wyników histologicznych, w porównaniu z 12 z 118 pacjentów otrzymujących 25 mg lamiwudyny (10 procent) i 8 z 119 otrzymujących 100 mg (7 procent). Poprawa aktywności martwiczo-zapalnej była podobna w ocenianych ocenach próbek biopsji przed i po zabiegu (Figura 1). Odsetek pacjentów z nasileniem zwłóknienia był niższy w grupie otrzymującej 100 mg lamiwudyny niż w grupie placebo (P = 0,01).
Średnia punktacja w skali Knodella była podobna w trzech grupach (8 w grupie placebo, 9 w grupie 25 mg i 8 w grupie 100 mg). W 52. tygodniu średnia punktacja wg skali Knodella była niższa w grupie 100 mg i 25 mg (odpowiednio 5 i 6) niż w grupie placebo (8). Stwierdzono średnie zmniejszenie o dwa i trzy punkty w wynikach odpowiednio w grupach 25 mg i 100 mg (co wskazuje na poprawę), w porównaniu ze wzrostem o jeden punkt w grupie placebo (co wskazuje na pogorszenie).
Barwienie immunohistochemiczne próbek pobranych z biopsji wątroby wykazało, że HBcAg było zmniejszone w takim samym stopniu w grupach lamiwudyny i placebo oraz że we wszystkich grupach było bardzo małe obniżenie DNA HBV hepatocytów. Jednak odsetek pacjentów z redukcją cytoplazmatycznej HBcAg był wyższy w obu połączonych grupach lamiwudyny (46 procent) niż w grupie placebo (33 procent).
Poziomy serokonwersji i wirusowe HBeAg i HBsAg
W jednym roku proporcje pacjentów z serokonwersją HBeAg (utrata HBeAg i rozwojem przeciwciała przeciwko HBeAg) i niewykrywalnymi poziomami DNA HBV wynosiły 13 procent w grupie 25 mg (17 z 135 pacjentów) i 16 procent w 100 -mg grupy (22 z 140), w porównaniu z 4% w grupie placebo (3 z 70; P = 0,08 i P = 0,02, odpowiednio)
[podobne: dabrafenib, hurtownia portfeli, Corsodyl ]
[przypisy: szczawiany w moczu, sztokholmski syndrom, tabela ig ]